RSS

2014 in review


The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 2,100 times in 2014. If it were a cable car, it would take about 35 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Advertisements
 

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ


10 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ

Ο επαγγελματίας φωτογράφος δεν πληρώνεται μόνο για το τελικό προϊόν που είναι η φωτογραφία, αλλά και για τον χρόνο του όπως και για την εμπειρία του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχοντας στο μυαλό τους την εικόνα του επαγγελματία φωτογράφου, πιστεύουν πως το μόνο που κάνει είναι να σπαταλά μερικές ώρες και να πατάει τα κουμπιά της μηχανής του. Αλλά αυτό είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Η δουλειά που φαίνεται πως διαρκεί 2 ώρες, όχι μόνο τελειώνει εκεί αλλά έχει πολύ μεγαλύτερη συνέχεια. Γι’ αυτό θα προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε, εξηγώντας κάτι που είναι παρεξηγημένo.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

.

1. Χρόνος.

Μπορεί να το βλέπεις σαν μια δίωρη απασχόληση, αλλά αυτό που δεν σκέφτεσαι είναι ο χρόνος που χρειάζεται: να προετοιμαστεί, να φτάσει στο ραντεβού του, να εναρμονιστεί με τον πελάτη του και να τον ψυχολογήσει, να εκτιμήσει την κατάσταση και το περιβάλλον της φωτογράφισης, να κάνει τη δουλειά του σωστά, να μεταφέρει τα αρχεία του στον υπολογιστή του με τάξη και να τα επεξεργαστεί, να οργανώσει λεπτομερώς το σύνολο των εργασιών του προκειμένου να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, να παραγγείλει τα υλικά που χρειάζεται, να τα ταξινομήσει, να δουλέψει γρήγορα αλλά και με σύστημα.

Πέρα από αυτό, πρέπει να έχει πάντα ενημερωμένο το επαγγελματικό του προφίλ, να επικοινωνεί με τον πελάτη ή με νέους πελάτες του και να συναντιέται μαζί τους για να συζητήσουν το ενδεχόμενο συνεργασίας ή ανάθεσης εργασιών, να έχει οργανωμένο το χώρο εργασίας του με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ιδιαίτερα όσον αφορά στην επεξεργασία που χρειάζεται για να αποδώσει στην τελική φωτογραφία το επιθυμητό αποτέλεσμα, ο χρόνος που χρειάζεται τον βγάζει τις περισσότερες φορές εκτός προγράμματος. Ειδικά όταν η δουλειά που έχει να διεκπεραιώσει είναι ένας γάμος.

2. Εξοπλισμός

Ο επαγγελματίας φωτογράφος δεν συμβιβάζεται με την ποιότητα του εξοπλισμού του. αγοράζει πάντα επαγγελματικό εξοπλισμό, ξοδεύει χιλιάδες επί χιλιάδων ευρώ προκειμένου να έχει ό,τι του χρειάζεται (τα τελευταία μοντέλα φωτογραφικών μηχανών, εξοπλισμός φωτισμών για κάθε περίσταση, εξοπλισμός studio και άλλα πολλά).

Εκτός αυτών, αγοράζει τα προγράμματα που χρησιμοποιεί για το post processing και βέβαια εξελιγμένα συστήματα αποθηκευτικών μέσων (κάρτες μνήμης, σκληρούς δίσκους κλπ).

3. Επιχειρείν

Ο επαγγελματίας φωτογράφος, συμμετέχει σε σεμινάρια και workshops, σε φωτογραφικές κοινότητες / συλλόγους, που τον βοηθούν να ανοίγει τους δημιουργικούς και κοινωνικούς του ορίζοντες και του δίνουν την δυνατότητα να προβάλλει τη δουλειά του.

Είναι υποχρεωμένος να πληρώνει τις συμμετοχές του με υψηλά ποσά για να μπορεί να παρακολουθεί όλα αυτά, πληρώνει για την συμμετοχή του σε λογαριασμούς φωτογραφικών υπηρεσιών μέσω ιντερνέτ, για την κατασκευή ιστοσελίδας της επιχείρησής του, πολλές φορές ακόμα και δικηγόρους για θέματα που προκύπτουν (π.χ. περιπτώσεις πνευματικών δικαιωμάτων), και τέλος πολύ απλά, πληρώνει για το ενοίκιο της επιχείρησής του και όλα τα πάγια έξοδα που η ενοικίαση ενός επαγγελματικού χώρου συνεπάγεται.

4. Ικανότητες

Ο επαγγελματίας φωτογράφος, εκτός του ότι είναι καλός στη δουλειά του, πρέπει να είναι Διευθύνων Σύμβουλος της επιχείρησής του, Σύμβουλος Μάρκετινγκ, Οικονομικός Σύμβουλος, πωλητής, παραγωγός, αγοραστής, διαπραγματευτής, οδηγός, γνώστης του διαδικτύου και ηλεκτρονικών προγραμμάτων, πολλές φορές δε, πρέπει να γίνει και διακοσμητής, στυλίστας, διοργανωτής και τόσα άλλα. Μέσα από όλα αυτά, διατηρεί ένα υψηλό επαγγελματικό προφίλ που του επιτρέπει να βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή.

5. Συμβιβασμοί

Ο επαγγελματίας φωτογράφος ΔΕΝ συμβιβάζεται. Παρέχει πάντοτε το καλύτερο που μπορεί. Δεν αρνείται κανενός είδους ανάθεση εργασίας. Μπορεί – και πρέπει – να ταξιδέψει σε οποιοδήποτε μέρος για να διεκπεραιώσει την εργασία που του έχει ανατεθεί, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να μεταφέρει και τον εξοπλισμό που κρίνει απαραίτητο για να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ξοδεύει τον πολύτιμό του χρόνο για τον πελάτη του.

Δύσκολα έχει ελεύθερο χρόνο και άνετη προσωπική ζωή. Τον περισσότερο χρόνο της μέρας, τον καταναλώνει πάνω στη δουλειά του. Είναι αδύνατον να αναλάβει πάνω από μια δουλειά την ίδια στιγμή, ενώ είναι σχεδόν αδύνατο να κάνει και δεύτερη δουλειά για να αυξήσει το εισόδημά του.

6. Τεχνολογία

Ο επαγγελματίας φωτογράφος πρέπει να έχει τον εξοπλισμό του πάντα σε ετοιμότητα και αυτό σημαίνει πως πρέπει να δουλεύει πάντα σωστά. Εκτός αυτού, είναι υποχρεωμένος να παρακολουθεί την τεχνολογία και την εξέλιξη των ψηφιακών μέσων της εικόνας. Πρέπει να βρίσκει τον καλύτερο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί όσο το δυνατόν καλύτερα τις ανάγκες του πελάτη του.

Ο εξοπλισμός του δεν είναι ο ίδιος με ενός «χομπίστα». Χρησιμοποιεί την καλύτερη τεχνολογία που μπορεί να του προσφερθεί.

7. Εμπειρία

Ο επαγγελματίας φωτογράφος έχει ένα τρομερό αβαντάζ που τον κάνει να ξεχωρίζει αμέσως: την εμπειρία του. Είναι σε θέση να γνωρίζει μεγάλο αριθμό πραγμάτων που μπορούν να φανούν χρήσιμα τόσο στον ίδιο, όσο και στον πελάτη του. Μπορεί να συμβουλέψει τον πελάτη του για το καλύτερο, το οικονομικότερο ή το πρακτικότερο μέρος του θέματος που τον απασχολεί. Ξέρει τι θα πετύχει και τι μπορεί να πάει λάθος.

8. Μοναδικότητα και Ποιότητα.

Ο επαγγελματίας φωτογράφος έχει το δικό του προσωπικό στυλ φωτογράφισης ενώ ταυτόχρονα έχει ένα ευρύτατο πεδίο σε τρόπους λήψης και τεχνικών. Ξέρει πώς να εκμεταλλεύεται τις συνθήκες προκειμένου να παρουσιάζει πάντοτε κάτι «φρέσκο». Όσο για την ποιότητα των φωτογραφιών του, αυτή είναι πάντοτε εξαιρετική, τόσο από τεχνικής πλευράς όσο και από καλλιτεχνικής.

9. Απόδοση

Στον επαγγελματία φωτογράφο ισχύει μια αρχή: «Ο,τι πληρώνεις παίρνεις». Ο πελάτης του είναι σίγουρος πως αυτό που έχει πληρώσει, αξίζει και με το παραπάνω στο θέμα της ποιότητας. Και οι δύο επίσης γνωρίζουν πως, είναι σχεδόν μηδενικό το ενδεχόμενο «λάθους», δεν γίνεται να επαναληφθεί το ίδιο θέμα και να φωτογραφηθεί ξανά, όπως και το ότι ο πελάτης εμπιστεύεται απόλυτα την κρίση του επαγγελματία προκειμένου να αποφύγει οποιαδήποτε αποτυχία.

10. Βοηθοί και συνεργάτες

Ο επαγγελματίας φωτογράφος μπορεί να έχει μια μικρή ομάδα συνεργατών και βοηθών, που του εξασφαλίζουν την επιτυχία στο τελικό αποτέλεσμα. Εννοείται ότι όλοι τους, πληρώνονται από τον ίδιο για τις υπηρεσίες που του προσφέρουν.

Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα περάσει από το μυαλό σας η σκέψη «γιατί να πάω σε επαγγελματία αφού θα πληρώσω περισσότερα», σκεφθείτε όλα τα παραπάνω.

10 ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟ

Ο επαγγελματίας φωτογράφος κάνει μια δουλειά που κατ’ αρχήν είναι διασκεδαστική και δημιουργική, τόσο για τον ίδιο όσο και για τον πελάτη του. Συχνά – αν όχι πάντα – ο κόσμος δεν παίρνει στα σοβαρά τον ρόλο του επαγγελματία. Ας δούμε τι σκέψεις κάνει.

1. «Όλα τα κάνει με το πάτημα ενός κουμπιού»

– Όχι! Όλα τα κάνει με το μυαλό του. Εκεί βρίσκονται οι εικόνες πριν γίνουν φωτογραφίες, με το μυαλό του «βλέπει» τη φωτογραφία πριν την τραβήξει, μπορεί να αναλύσει το φωτισμό, τη σύνθεση και να ανακαλύψει την σωστή γωνία, μπορεί να εκτιμήσει το σωστό διάφραγμα και ταχύτητα που χρειάζεται για να «εμφανιστεί» η φωτογραφία, να έχει την κατάλληλη φωτογραφική μηχανή και φακό, και τόσα άλλα που κάποιος που δεν γνωρίζει δεν μπορεί καν να σκεφτεί!

2. «Στους φίλους θα χρεώσουν λιγότερα ή και τζάμπα»

– ‘Όχι! Έχουν επενδύσει πολλά χρήματα (όσο ένα καλό αυτοκίνητο ή και περισσότερο κάποιες φορές). Πώς θα μπορέσουν να τα αποπληρώσουν;

3. «Άμα έχεις καλή μηχανή, μπορείς να βγάλεις και καλές φωτογραφίες»

– Όσο καλή κουζίνα και να έχεις, μπορείς να γίνεις master chef;

4. «Τον γάμο μου μπορεί να τον «τραβήξει» και ένας φίλος»

– Ο φίλος σας μπορεί να κάνει κάποιες πρόχειρες λήψεις (snaps) στον γάμο σας, και θα πρέπει να τραβήξει πολλές για να βρεθούν μερικές καλές, αλλά δεν θα είναι σε καμία περίπτωση επαγγελματικού επιπέδου.

5. «Δεν έχει το δικαίωμα να τραβά φωτογραφίες σε δημόσιους χώρους

– Ο επαγγελματίας φωτογράφος που βρίσκεται σε κάποιον δημόσιο χώρο, βάση Νομοθεσίας, μπορεί να τραβήξει ό,τι θελήσει. Το ερώτημα τίθεται για το αν και με ποιόν τρόπο έχει το δικαίωμα να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες του. Ο Νόμος αναφέρει σαφώς ότι δεν του επιτρέπεται π.χ. με την δημοσιοποίηση των φωτογραφιών του, να προσβάλλει την προσωπικότητα του φωτογραφιζόμενου προσώπου.

6. «Εξαιρετική φωτογραφία! Θα πρέπει να είναι επεξεργασμένη στο Photoshop!

– Οι περισσότεροι επαγγελματίες φωτογράφοι, είναι ικανοί με την λήψη της φωτογραφίας να αποτυπώσουν ακριβώς αυτό που θέλουν. Αυτή είναι και η ικανότητά τους που τους ξεχωρίζει από όλους τους άλλους. Γι’ αυτόείναιεπαγγελματίες. Γι’ αυτό έχουν σπουδάσει ή έχουν ξοδέψει χιλιάδες ώρες με το μάτι καρφωμένο στο «ματάκι» της μηχανής τους.

Βέβαια, όταν τίθεται θέμα καλλιτεχνικής απεικόνισης ή η φωτογραφία χρίζει ανάγκης ενός συγκεκριμένου ύφους και ατμόσφαιρας, σίγουρα γίνεται κάτι παραπάνω, μέσα στα πλαίσια της επαγγελματικότητας και της σωστής χρήσης της επεξεργασίας. Και δεν γίνεται ΜΟΝΟ με το Photoshop!!

7. «Ο «τάδε» βγάζει καλύτερες φωτογραφίες από αυτόν»

– Ο καθένας επαγγελματίας φωτογράφος, έχει δικό του προσωπικό στυλ και ύφος παρουσίασης των φωτογραφιών του. Είναι καθαρά υποκειμενικό λοιπόν το ζήτημα και πάντοτε αφορά τον ίδιο ως δημιουργό, αφού μόνο αυτός καθορίζει τον τρόπο που θέλει να αποτυπώνει τις φωτογραφίες του.

Άρα, ναι μπορεί ο «τάδε» να βγάζει «καλύτερες» φωτογραφίες, αλλά σε σύγκριση με ποιόν; Μήπως τελικά το γούστο είναι αποτέλεσμα και γνώσης;

8. «Κάντε του παζάρια»

– Τα παζάρια είναι της κουλτούρας μας αναπόσπαστο κομμάτι. Ποτέ όμως δεν το ρακάνουμε και ποτέ δεν θεωρούμε δεδομένο ότι όσο πιέζουμε τον επαγγελματία να «κατεβάσει» την τιμή των υπηρεσιών του, έχει το περιθώριο να το κάνει. Μπορούμε να ζητήσουμε «μια καλύτερη τιμή» αλλά μόνο αυτός γνωρίζει το όριο που μπορεί να φτάσει.

9. «Ξέρω κάποιον που παίρνει χαμηλότερες τιμές»

– Ναι, ναι!! Όλοι έχουμε μια εναλλακτική λύση, όλοι ξέρουμε «κάποιον» φίλο ή έχουμε έναν συγγενή που θα μπορούσε να μην μας χρεώσει το 1/3 από την τιμή ενός επαγγελματία φωτογράφου! Το κριτήριο θα έπρεπε να ήταν ένα και μοναδικό προκειμένου να σκεφθούμε καν ένα τέτοιο ενδεχόμενο:

Το επάγγελμα του φωτογράφου, είναι ένα από τα ακριβότερα επαγγέλματα. Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι θα πάρεις ό,τι πλήρωσες. Αποκλείεται να βρεθεί κάτι ενδιάμεσο.

Εάν θέλεις βέβαια να προσλάβεις ή να βρεις έναν «φθηνότερο», – ακόμα και αν είναι επαγγελματίας-, πρέπει να μπορείς να εκτιμήσεις τη δουλειά που ο καθένας θα σου προσφέρει. Προ πάντων όμως, μην το χρησιμοποιείς ως «πίεση» προς τον επαγγελματία (ή τον συνάδελφό του) προκειμένου να γλιτώσεις κάποια χρήματα. Όσο λιγότερα πληρώσεις, τόσα λιγότερα θα πάρεις. Και καμιά φορά, πολύ πιο λίγα και από τα λιγότερα!

10. «Θα μπορούσα να γίνω καλύτερος από εσένα εάν τραβούσα τόσο συχνά όπως εσύ!»

– Λοιπόν; Ποιός σε σταματάει; Άρπαξε μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι ή απλά το κινητό σου τηλέφωνο για αρχή, και ξαμολήσου να τραβάς φωτογραφίες. Αφού πιστεύεις ότι μπορείς, πρέπει να το κάνεις. Αλλά θα πρέπει να προσπαθήσεις πολύ μέχρι τελικά να πείσεις τον εαυτό σου αν τελικά μπορείς ή δεν μπορείς να γίνεις καλύτερος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εγώ θα έχω φτάσει σε κάποιο άλλο επίπεδο.

Θυμήσου την παροιμία λοιπόν και ξεκίνα: «Όταν εγώ γύριζα, εσύ πήγαινες». Το ζήτημα είναι να θες να φτάσεις κάπου επειδή το αγαπάς και όχι για να ξεπεράσεις κάποιον άλλον.

Αντωνόπουλος Ηλίας (Αντέλι)

«Μοτο Ξεναγός – Ταξιδιωτικός Αρθρογράφος – Φωτορεπόρτερ – Ερευνητής πεδίου – Μοτο περιηγητής – Συγγραφέας»

source: http://pixelpluck.com/

 

Ετικέτες: , , ,

Λίγα λόγια για τους δικούς σας προσωπικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς…


… Αγαπητοί φίλοι, αυτό που κάνει τους «κατά παραγγελία» Ταξιδιωτικούς Οδηγούς μου να ξεχωρίζουν, είναι η πολύχρονη ταξιδιωτική μου εμπειρία που σας βοηθάει μετά από μια σύντομη προσωπική φιλική συζήτηση να διαλέξετε τον σωστό χάρτη και τον αντίστοιχο «ταξιδιωτικό οδηγό» που ταιριάζει καλύτερα στο δικό σας στυλ και καλύπτει καλύτερα τις δικές σας ανάγκες.

Με την ιδιότητα του «ταξιδιωτικούς αρθρογράφου – φωτορεπόρτερ – ερευνητή πεδίου – Μότο περιηγητή – συγγραφέα» – ουφ όλα αυτά – έχω επιλέξει κατά κόρον σαν κύριο όχημα εξερεύνησης την μοτοσικλέτα για να κάνω τις επιτόπιες έρευνες, γιατί αυτή μου δίνει τη δυνατότητα να πηγαίνω με ευκολία παντού, δεν με απομονώνει από το περιβάλλον, είναι εύκολη στη συντήρηση και τη χρήση, και επιπλέον είναι ένα όχημα που μου δίνει μια νότα απόλαυσης στην – εξαντλητικά κουραστική – δουλειά της αναζήτησης – έρευνας και καταγραφής.

Ωστόσο, οι ταξιδιωτικοί οδηγοί μου δεν προσπαθούν να υποκαταστήσουν τους οδηγούς που βρίσκονται στα ράφια των βιβλιοπωλείων ούτε προσπαθούν να κλέψουν την δουλειά των «συναδέλφων» αρθρογράφων, αλλά απευθύνονται σε όλους εσάς τους φίλους μου που δεν ταξιδεύετε μόνο με μοτοσικλέτα αλλά και με τζιπ ή απλό Ι.Χ. γιατί πλέον η οικογένεια σας μεγάλωσε.

  • Όχι μόνο στους νέους αλλά και στους μεγάλους.
  • Όχι μόνο στους αδαείς αλλά και σε ανθρώπους με ειδικά ενδιαφέροντα όπως η αρχαιολογία και η ιστορία.
  • Όχι μόνο σε μοναχικούς ταξιδιώτες αλλά και σε οικογένειες.

  Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί μου είναι ειδικές προσωπικές ολοκληρωμένες εκδόσεις που δίνουν μια άλλη διάσταση στο ταξίδι σας.

Η δημιουργία ενός «κατά παραγγελία ταξιδιωτικού οδηγού» απαιτεί βεβαίως εξειδικευμένο και προηγμένο τεχνολογικό εξοπλισμό (όργανα, πυξίδες, GPS …) και εξειδικευμένες γνώσεις για να γίνει – που ασφαλώς έχω στην διάθεση μου – αλλά αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στη δημιουργία ενός οδηγού, και που δεν υποκαθίσταται με κανένα πρόγραμμα και κανένα μηχάνημα (GPS), είναι η εξαντλητική επιτόπια έρευνα καθώς και σίγουρα η επίσκεψη στον συγκεκριμένο προορισμό τουλάχιστον μια φορά.

Για να βρεθεί το όνομα μιας απομακρυσμένης παραλίας, ενός ξωκλησιού, ενός κάστρου, μιας βουνοκορφής, ενός παγετώνα, ενός αλατωρυχείου … κάποιος πρέπει να το ψάξει επιτόπου, ρωτώντας πολλές φορές τους ντόπιους.

   Αυτό ακριβώς κάνω τα τελευταία 30+ χρόνια σημειώνοντας στα χαρτιά μου και σε κάθε αξιόπιστο χάρτη του εμπορίου τα σωστά μέρη για εξερεύνηση και φωτογραφίζοντας τα. Πολλές φορές μάλιστα και εσείς οι ίδιοι επιστρέφοντας από τα ταξίδια σας βοηθάτε με τις νέες σας πληροφορίες στην συνεχόμενη και σωστή ενημέρωση των οδηγών.

Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια – λόγω τρέλας και αγάπης στην περιήγηση – έχω δαπανήσει σημαντικά χρηματικά ποσά – μερικές φορές με χορηγία – καθώς και σημαντικό χρόνο στην επιτόπια έρευνα που πραγματοποιώ προσωπικά και πολλές φορές με την βοήθεια καλών εξειδικευμένων εξωτερικών συνεργατών ή φίλων.

Αυτός είναι ο λόγος που οι οδηγοί μου πιστεύω ότι αποτυπώνουν και σας προσφέρουν το πληρέστερο ταξιδιωτικό πακέτο της επιθυμητής περιοχής που θέλετε να εξερευνήσετε – επισκεφτείτε.

Αυτό είναι κάτι που μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας, με μια απλή κίνηση, οι ταξιδιωτικοί οδηγοί μου συγκεντρώνουν μερικές σπάνιες αρετές που τους καθιστούν μοναδικούς.

Καταρχήν, έχουν πίσω τους πολύ ψάξιμο, πολλά χιλιόμετρα επιτόπιας έρευνας, πολύ διάβασμα από πριν, πολύ κόπο. Οι σελίδες τους είναι γεμάτες με χρήσιμες πληροφορίες που γράφονται για πρώτη φορά, διαδρομές που δεν τις ήξερε κανείς μέχρι σήμερα, αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που μόλις ήρθαν στο φως, τοπία εκπληκτικής ομορφιάς που αγνοούσαν πολλές φορές ακόμα και οι ντόπιοι!

Έπειτα, έχουν μοναδικό ύφος. Είναι γραμμένοι με ειλικρίνεια, απλότητα, χιούμορ, αμεσότητα, όλα αυτά τα στοιχεία δηλαδή που υπάρχουν στην επικοινωνία μεταξύ φίλων, και συνήθως είναι μοναδικοί – συλλεκτικοί γιατί είναι ΜΟΝΟ για εσάς. Η αίσθηση που έχετε ταξιδεύοντας με έναν ταξιδιωτικό οδηγό μου, είναι ότι ταξιδεύετε παρέα με μένα που ξέρω καλά το κάθε μέρος.

Όχι με έναν ντόπιο που τα βλέπει όλα ωραία, ούτε με τον καθηγητή σας της ιστορίας που σας μιλάει μόνο για τα πολιτιστικά, ούτε βεβαίως με τον ντόπιο εστιάτορα ή ξενοδόχο, που βεβαίως θα σας πει ότι το δικό του ξενοδοχείο ή εστιατόριο είναι το καλύτερο της περιοχής.

Ταξιδεύετε νοητά μ’ έναν φίλο που ξέρει καλά το μέρος και σας οδηγεί στα καλύτερα, γιατί εσάς θέλει να ευχαριστήσει, εσάς θέλει να ικανοποιήσει όπως έγινε όταν πήγα και ο ίδιος την πρώτη φορά.

Γιατί αποκλειστικά εσείς, οι φίλοι και χρήστες των ταξιδιωτικών οδηγών μου, είστε η πηγή έμπνευσης να συνεχίζω να γράφω ότι θεωρώ αξιόλογο να δείτε όσα χρόνια θέλετε και μπορείτε να ταξιδεύετε ….

Καλά ταξίδια

Αντωνόπουλος Ηλίας – Αντέλι

περιμένω το e-mail σας με τις σκέψεις του επόμενου ταξιδιού σας …

antonopoulos.elias.andeli@gmail.com

andeli.mt@gmail.com

andeli@hol.gr

andelakos@hotmail.com

andeli@in.gr

andelakos@yahoo.com

Τηλ. 6945999040, 6993113004

© 2001 – 2016, @ND3LI ® Bike Traveler GLOBE RIDERS™ –

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

Οι αναγνώστες ταξιδεύουν με δική τους ευθύνη.

 

Ετικέτες: , , , , ,

ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ …


.

  • Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα και να σου λένε δεν προσλαμβάνουμε … Ελληνες !!.
  •  Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 € και πρέπει να κάνεις περικοπές.
  •  Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών. Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9 μμ.
  •  Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος.
  • Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.
  • Βία είναι να πληρώνεις 1.40 € ενώ περιμένεις μια ώρα ένα λεωφορείο που όταν φτάνει χωράς μόνο στα πόδια του οδηγού.
  • Βία είναι να σε παίρνουν 20 τηλέφωνα την μέρα από εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού.
  • Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία.
  • Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς σου να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου.
  • Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995.
  • Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700€ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου.
  • Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών.
  • Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις.
  • Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει μην ελπίζεται πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε.
  • Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες , πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται.
  • Βία είναι να πληρώνεις 3,00 € διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός.
  • Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε θέλουν και αν τελικά παραπεμφθούν να συνεχίζουν το έργο τους μέσα από την φυλακή.
  • Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία μόνο όταν αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 245,00 € για να παραβρεθεί στην συζήτηση.
  •  Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν τελευταία. Όχι για να την ζήσεις στο έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά για μεθαύριο…
 

Ετικέτες: , , , , ,

H σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων ….


Το 1937 ο Γερμανός αντιφρονούντας πάστορας Martin Niemoller (Μάρτιν Νίμελερ) * έγραψε ένα ποίημα 69 λέξεων στο οποίο σχολιάζει τη στάση της «σιωπηλής πλειοψηφίας» την εποχή του Γ’ Ράιχ «Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους».

που έλεγε: **

 Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα. Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές. Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα. Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών. Δεν ανήκα σ’ αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ. Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι. Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε. Στο τέλος ήρθε η σειρά των Τσιγγάνων. Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου. Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ. Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει»…

 * Ο πάστορας συνελήφθη και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Ηταν το 1937, με τη μεγάλη άνοδο του ναζισμού στη χώρα του.

http://en.wikipedia.org/wiki/First_they_came%E2%80%A6  & http://en.wikipedia.org/wiki/Martin_Niem%C3%B6ller

** Σχετικό video http://www.greektube.org/content/view/28143/2/

Η άρχουσα τάξη, το κεφάλαιο, το καθεστώς των μονοπωλίων, έχει τις μεθόδους του. Μέθοδες που στον πυρήνα τους είναι κοινές. Είτε εφαρμόζονται σε συνθήκες εκτροπής, όπως η περίοδος την οποία περιέγραψε με τα παραπάνω λόγια ο Μάρτιν Νιμέλερ, είτε στις σημερινές συνθήκες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

 Στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος…

* Κάποτε ήταν οι «εργαζόμενοι – ρετιρέ».

Και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ έτσι τους αποκάλεσαν. Τους διέσυραν και τους έβαλαν απέναντι στους «μη
προνομιούχους». Βάφτισαν τα δικαιώματα σε «προνόμια»! Και τα αφαίρεσαν. Από τους «μη προνομιούχους»…

* Μετά ήταν οι αγρότες.

Οι «τεμπέληδες». Που «άραζαν στα καφενεία». Που τους έχουν αποκαλέσει και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ, από
«μπαταχτσήδες» μέχρι «γαϊδούρια». Που «κάθονταν και έτρωγαν τις επιδοτήσεις». Μέσα σε δυο δεκαετίες ξεκλήρισαν τον κύριο όγκο της αγροτιάς…

* Μετά ήταν οι ναυτεργάτες

Στην πορεία του «κοινωνικού αυτοματισμού» (αυτή είναι η κωδική ονομασία του «διαίρει και βασίλευε» που είχε δώσει ο Ρέππας ήδη από το 1997) εμφανίστηκαν οι ναυτεργάτες.

Που όταν διεκδικούν δουλειά, «πλήττουν τον τουρισμό» και «διασύρουν τη χώρα». Σήμερα, που οι Έλληνες
εφοπλιστές κατέχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ναυτιλίας στον κόσμο, το 90% των Ελλήνων ναυτεργατών της δεκαετίας του ’80 είναι άνεργοι. Και οι υπόλοιποι, μαζί με τους ξένους συναδέλφους τους, εργάζονται σε καθεστώς γαλέρας. Επιστρατευμένοι και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ…

* Εξίσου μιαροί με τους ναυτεργάτες ήταν οι λιμενεργάτες.

Αυτοί που «αμείβονται σαν Κροίσοι»! Οι συκοφαντίες κράτησαν όσο χρειαζόταν. Μέχρι, δηλαδή, να ξεπουλήσουν τα λιμάνια…

* Κατόπιν τα βάλανε με τους συνταξιούχους.

Αυτούς που το ’95, επί Αντρέα Παπανδρέου, τους έδερναν έξω από το Μαξίμου και που επί Σημίτη ο τότε
διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γκαργκάνας, και ο σημερινός διοικητής του ΙΚΑ, ονόματι Σπυρόπουλος, έλεγαν ότι «έπιναν καφέ στη Μύκονο» (σ.σ.: οι συνταξιούχοι!) και ότι – για λόγους «πατριωτισμού» – η χώρα πρέπει να ανατρέψει το μοντέλο του «εύπορου συνταξιούχου»! Από αυτόν το συνταξιούχο, τον …«εύπορο», οι «σωτήρες» κόψανε πλέον και τα τελευταία ψίχουλα…

* Στο στόχαστρο δεν άργησαν να μπουν οι μαθητές και οι φοιτητές.

Αυτά τα παλιόπαιδα. Τα ανεπρόκοπα. Τα …υποκινούμενα. Βάλανε τους γονείς, και επί ΝΔ και επί ΠΑΣΟΚ, να στραφούν ενάντια στα παιδιά. Τα παιδιά ενάντια στους καθηγητές. Τους καθηγητές ενάντια στον εαυτό τους. Σήμερα οι φοιτητές λογίζονται σαν εξαρτήματα του «χορηγού» του Πανεπιστημίου. Οι μαθητές δεν έχουν βιβλία, σε σχολεία που δεν έχουν δασκάλους. Οι δάσκαλοι παραμένουν αιώνια «εργασιακώς έφεδροι» χωρίς ελπίδα
να πιάσουν ποτέ δουλειά – όταν από τα σχολεία λείπουν δάσκαλοι! Και οι γονείς; Έφτασαν να πληρώνουν μέχρι και τις φωτοτυπίες…

* Στη συνέχεια ήταν οι φορτηγατζήδες κι από κοντά οι ταξιτζήδες.

Στο πρόσωπό τους εντοπίστηκαν οι ένοχοι κάθε κακοδαιμονίας. Τα κακά δαιμόνια οσονούπω ξορκίζονται. Διά του ξεκληρίσματός τους…

* Αργότερα ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι μεταξύ τους.

Γιατί να παίρνει ο εργαζόμενος της ΕΑΣ λιγότερα από τον εργαζόμενο στην «Ολυμπιακή» και γιατί ο εργαζόμενος στην «Ολυμπιακή» να παίρνει περισσότερα από τον εργαζόμενο στη ΔΕΗ. Τώρα στο δρόμο του αφανισμού των εργαζομένων της «Ολυμπιακής» τους ακολουθούν οι εργαζόμενοι της ΕΑΣ, της ΔΕΗ και όλου του δημόσιου τομέα…

* Δεν υπάρχει επαγγελματική κατηγορία που να μην έχει στοχοποιηθεί τόσο από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ όσο και από αυτές τις ΝΔ.

Από γιατρούς, δικηγόρους και τραγουδιστές, μέχρι υδραυλικούς, ελεύθερους επαγγελματίες και … συμβασιούχους!

Στους μόνους που ποτέ – μα ποτέ! – δεν βρήκαν, ούτε οι «πράσινοι» ούτε οι «γαλάζιοι», κάποιο προνόμιο περιττό και αντικοινωνικό για να το κόψουν είναι στους βιομήχανους. Τους τραπεζίτες. Τους εφοπλιστές. Τους
μεγαλοεργολάβους…

* Τώρα ξαναπαίζουν το αγαπημένο τους έργο:

Εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα (των εκατοντάδων χιλιάδων απολύσεων, των 500 ευρώ μηνιάτικο, και των υπό κατάργηση συλλογικών συμβάσεων!) ενάντια σε εργαζόμενους του δημόσιου τομέα (των λεηλατημένων μισθών, δώρων, επικουρικών, επιδομάτων και των απολύσεων).

* Πενήντα χρόνια μετά το ταξίδι του ανθρώπου στο διάστημα, σε μια εποχή που η ανάπτυξη των παραγωγικών
δυνατοτήτων θα μπορούσε να έχει καταστήσει αυτονόητη την εκπλήρωση του αιτήματος για μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους,

στη χώρα της πλατείας Κλαυθμώνος, δηλαδή στη χώρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, απολύουν δημοσίους υπαλλήλους.

Ποιοι;

Αυτοί που από την εποχή του …Κωλέττη έστησαν ένα δημόσιο τομέα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της δικής τους αθλιότητας, για να υπηρετούν μέσω αυτού του δημόσιου τομέα τα μονοπώλια, τους κεφαλαιοκράτες, τους εργολάβους και για να εξυπηρετούν, φυσικά, το δικό τους το κομματικό, το πολιτικό, το ρουσφετολογικό, το αναξιοκρατικό πελατολόγιο.

* Η κυβέρνηση απολύει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους!

Και τι λέει;

Ότι, τώρα, οι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να …χαρούν (!) γιατί απολύονται και εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα!

Ότι, τώρα, οι εξανδραποδισμένοι του ιδιωτικού τομέα θα πρέπει να χειροκροτήσουν. Να χειροκροτήσουν όχι γιατί η κυβέρνηση έκανε κάτι για να τους βγάλει από την ανεργία, τη φτώχεια, την ανέχεια και τη συμφορά. Αλλά γιατί η κυβέρνηση ρίχνει κι άλλους στη φτώχεια, κι άλλους στην ανέχεια, κι άλλους στη συμφορά, κι άλλους στην ανεργία!

Αυτό η κυβέρνηση το λέει «πατριωτισμό», «σωτηρία», «κοινωνική δικαιοσύνη»!

***

Είναι πρόδηλο:

Οι άνθρωποι που σήμερα συμπληρώνουν δυο χρόνια στην κυβερνητική καρέκλα οδεύουν ολοταχώς προς τον πάτο (αν υπάρχει πάτος στην περίπτωσή τους και στον πολιτικό τους κανιβαλισμό).

* Συκοφαντούν τον ελληνικό λαό ως υπεύθυνο της ίδιας του της φτώχειας, καθότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Υβρίζουν και απολύουν το δημόσιο υπάλληλο, διότι είναι «κοπρίτης».

Κατηγορούν το μισθωτό ότι είναι «ασυνείδητος» και μάλιστα «κατά συρροήν», γιατί διαμαρτύρεται για τα χαράτσια.

Ελεεινολογούν τον εποχούμενο σαν «τζαμπατζή» επειδή αρνείται να δεχτεί τη ληστεία των εργολάβων στα διόδια.

«Λιντσάρουν» τον απεργό με την κατηγορία της «δολιοφθοράς» και τους διαδηλωτές με την κατηγορία του «σαμποτάζ» της …σωτηρίας της χώρας.

Οι εργαζόμενοι σε κάθε τομέα της οικονομίας πριν ακόμα προλάβουν να αντιδράσουν στα μέτρα που τους
εξαθλιώνουν «προπηλακίζονται» ως «εκβιαστές» του κοινωνικού συνόλου.

* Το «ιδεολογικό» τους τροπάρι είναι χυδαίο και ύπουλο.

Συκοφαντούν τους εργάτες στους εργάτες!

Αλλά λένε ψέματα – και το ξέρουν – ότι υπάρχουν «ευνοημένοι» μεταξύ των εργατών. Η αλήθεια είναι καταγεγραμμένη σε όλους τους δείκτες της φτώχειας που μαστίζει το σύνολο της εργατιάς.

Όλοι οι εργάτες, και του ιδιωτικού και του δημόσιου, είναι βαριά εκμεταλλευόμενοι, είναι καταχρεωμένοι, είναι ανήμποροι να τα βγάλουν πέρα, τρέχουν και δε φτάνουν.

* Αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν μπορεί να πάρει παρά μόνο καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων, που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα
σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση.

* Είναι πρόδηλο:

Πάνω στο σβέρκο της κοινωνίας έχει κατακαθίσει μια τάξη που μέσω της κυβέρνησης – και με τη συνεπικουρία των ξετσίπωτων στα ΜΜΕ – προωθεί τα συμφέροντά της με τον πιο χυδαίο, με τον πιο τραμπούκικο ιδεολογικά τρόπο.

* Για να γίνει κατορθωτό να στήσουν το «κοινωνικό απαρτχάιντ» της επόμενης μέρας, για να επέλθει αυτή η «τελική λύση» όσον αφορά στα δικαιώματα των εργαζομένων, η κυβερνητική «γραμμή» έχει αποτινάξει κάθε πρόσχημα:

«Κοινωνικός αυτοματισμός», «διαίρει και βασίλευε», κομμάτιασμα της κοινωνίας, διαπόμπευση κάθε κοινωνικού στρώματος που αντιστέκεται, ξεμονάχιασμα κάθε κοινωνικής ομάδας, εξανδραποδισμός, τελικά, όλου του λαού!

* Για να επιτελέσουν το έργο που τους ανατέθηκε, χρησιμοποιούν κάθε λογής πολιτική παλιανθρωπιά και ιταμότητα:

Καταστολή, λάσπη, ύβρεις, ψεύδος, τρομοκρατία, καταστροφολογία, διάλυση των κοινωνικών αρμών με
πρώτους εκείνους της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας.

* Θέλουν να βάλουν τον έναν να «φάει» τον άλλον!

Ο ιδιωτικός υπάλληλος το δημόσιο υπάλληλο. Ο φορτηγατζής τον αγρότη. Ο αγρότης το λιμενεργάτη. Ο εργάτης το συμβασιούχο. Ο ιδιωτικός υπάλληλος το δημόσιο υπάλληλο, για να μπορέσουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές να μας «φάνε» ευκολότερα και όλους μαζί!

* Τέτοιοι είναι και έτσι μας κυβερνούν! Και απέναντι σε κάτι τέτοιους, ή θα ισχύσει το «ένας για όλους και όλοι για έναν» ή δε θα μείνει όρθιος κανένας!

Γιατί η κυβερνητική «πριονοκορδέλα» αφορά τους πάντες. Και όποιος νομίζει ότι θα την αποφύγει κοιτώντας την πάρτη του, είναι βαθιά νυχτωμένος.


Πηγή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ


 

ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ…. ’70


Οι γειτονιές ήταν γεμάτες παιδιά…φωνές και παιχνίδια…κρυφτό και κούκλες στα σκαλιά της πολυκατοικίας….οι μάνες μας με μπικουτί να πίνουν καφέ στα μπαλκόνια…οι μπαμπάδες στα καφενεία για μπουρλότ….εμείς με ελβιέλες και μακό μπλουζάκια….τ΄αγόρια με φυσοκάλαμα και πέτρες…..τα κορίτσια με σπόρια και αφίσες της Μανίνας….τις γειτόνισσες τις λέγανε κυρά Μαρία, κυρά Κατίνα, κυρά Φωφώ….τις ξέραμε όλες….όταν μας φώναζαν για θελήματα τρέχαμε…..

όταν μας φώναζαν για ησυχία….γελούσαμε…

είχαμε και τρελό στη γειτονιά….σε κάθε γειτονιά υπήρχε τρελός….. τώρα τους κρύβουνε….

βλέπαμε τηλεόραση μαυρόασπρη … Βαρτάνη και Άγνωστο Πόλεμο…. Χαβάι 5-0 και Μαγκάρετ….Λούνα Παρκ και η Γειτονιά μας…. ο μπαμπάς έβλεπε Μπονάτσα κι εγώ τη Μαύρη Καλλονή…. την Κυριακή ο Διακογιάννης….

…τοστ και γρανίτα στο πάρκο της Έκθεσης….

τα καλοκαίρια πηγαίναμε Περαία κι Αγία Τριάδα… με την <Ιουλία>….το καραβάκι… τρώγαμε και λουκουμάδες….και το μαλλί της γριάς…στα πανηγύρια…. λερωνόμασταν…..κυλιόμασταν στα χώματα….ματώναμε… τρώγαμε όλοι μαζί και οι μανάδες μας δεν δούλευαν….

οι πόρτες ήταν ανοιχτές και δεν φοβόμασταν…. παίζαμε τζαμί στο δρόμο …. πηγαίναμε με τα πόδια στην παραλία και δεν κουραζόμασταν… με άδειες τσέπες και δεν μας ένοιαζε….

γνωρίζαμε παιδιά απ΄άλλες γειτονιές….. είχαμε πολλούς φίλους…. η μέρα δεν μας έφτανε…τα παιχνίδια δεν τέλειωναν…

οι μάνες φώναζαν απ’ τα μπαλκόνια να μαζευτούμε… όταν πεινούσαμε τρώγαμε σάντουιτς με τυρί και ντομάτα…. καραμέλες Φλόκα….και σοκολάτες αμυγδάλου…. πηγαίναμε στο σχολείο κι οι τσάντες δεν ήταν βαριές….

τα τετράδια ήταν όλα μπλε και φορούσαμε ποδιές… όλοι αγόρια κορίτσια… οι δάσκαλοι είχαν χάρακα ή βίτσα…μας χτυπούσαν στα χέρια…. κάναμε γυμναστικές επιδείξεις… με άσπρα σορτσάκια και Μινέρβα φανελάκια…… όλα ήταν κολλαρισμένα στο σπίτι….δεν είχε ο καθένας το δωμάτιο του…. αλλά
χωρούσαμε μια χαρά… δεν ζητούσαμε πολλά….ήμασταν ξένοιαστοι…

δεν υπήρχαν κομπιούτερ….ούτε MSN…. δεν υπήρχαν κινητά….ούτε ακίνητα…. δεν υπήρχε άγχος ούτε κατάθλιψη…. δεν ήμασταν μόνοι με μια οθόνη… δεν είχαμε πρόβλημα επικοινωνίας… δεν ανησυχούσαμε για το μέλλον…δεν αρρωσταίναμε συχνά… δεν πηγαίναμε σε ψυχολόγους….σε διαιτολόγους…. σε γυμναστήρια….δεν μας χωρούσε ο κόσμος όλος κι ονειρευόμασταν………

πηγή

http://elli-seasons.blogspot.com/2009/03/70.html

 

Rachel Beckwith :Το κορίτσι που ήθελε να δίνει


Το τελευταίο δώρο γενεθλίων της Ρέιτσελ Μπέκγουιθ ήταν πόσιμο νερό για χιλιάδες ανθρώπους.

Στα εννέα χρόνια της ζωής της η Ρέιτσελ Μπέκγουιθ πρόλαβε να δωρίσει τρεις φορές τις κοτσίδες της. Η πρώτη φορά ήταν στα πέντε της: στο σχολείο πληροφορήθηκε πως μια οργάνωση (Locks of Love ή Κοτσίδες της Αγάπης) συγκέντρωνε μαλλιά για να φτιάχνει περούκες για παιδιά που πάσχουν α…πό καρκίνο. Η Ρέιτσελ δεν δίστασε καθόλου. Έβαλε τη μητέρα της Σαμάνθα να την κουρέψει και μετά περίμενε να… ξαναμεγαλώσουν τα μαλλιά της. Και τα έκοψε και πάλι.

Η τρίτη φορά ήταν στις 23 Ιουλίου, την ημέρα που σκοτώθηκε σε τροχαίο: οι γονείς της δώρισαν τα όργανα της Ρέιτσελ μαζί με την τελευταία της κοτσίδα.

Είχε κλείσει τα 9 στις 12 Ιουνίου. Στους συγγενείς και τους φίλους είχε πει:
«Αντί να μου κάνετε δώρο, δωρίστε 9 δολάρια σ’ αυτούς που φτιάχνουν πηγάδια για όσους δεν έχουν πόσιμο νερό». Είχε ακούσει μια μέρα στην εκκλησία να μιλούν για τη λειψυδρία που απειλεί τον κόσμο και για την Charity: water, μία από τις πολλές μη κυβερνητικές οργανώσεις που συγκεντρώνουν κεφάλαια για ανθρωπιστικά προγράμματα που συνδέονται με το νερό. Και είχε αποφασίσει να κάνει κάτι, να μπει στη μέση. Με τη μητέρα της, ήρθαν σε επαφή με την οργάνωση.

Στον ιστότοπο (www.charitywater.org) εξακολουθεί να υπάρχει η σελίδα της: «Σας παρακαλώ, βοηθήστε με. Στους δωρητές θα στείλουμε τη φωτογραφία των πηγαδιών και τις γεωγραφικές συντεταγμένες από το Google Earth. Ο στόχος μου είναι να συγκεντρώσω 300 δολάρια».

Η Ρέιτσελ ζούσε στο Σιάτλ, ένα παιδί της εποχής της, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του Google Earth. Ηταν τρελά ερωτευμένη με τον τραγουδιστή – είδωλο των παιδιών Τζάστιν Μπίμπερ, αν και η μητέρα της λέει πως δεν τολμούσε να το παραδεχτεί. Πιθανόν να είχε ζητήσει από τον Τζάστιν (ο οποίος είναι κι
αυτός χορηγός της Charity: water) να βγάλει σε δημοπρασία έναν χορό μαζί του για να συγκεντρώσει λίγα ακόμη δολάρια για την έκκληση των γενεθλίων της, που είχε σταματήσει στα 280 δολάρια.

Όμως τις τρεις ημέρες που η Ρέιτσελ πέρασε αναίσθητη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, αφηγείται ο Νίκολας Κριστόφ στους «Νιου Γιορκ Τάιμς», οι φίλοι της τής ψιθύρισαν στ’ αυτί πως μπορεί να είναι ικανοποιημένη: οι δωρεές στο όνομά της είχαν ξεπεράσει κατά πολύ όχι μόνο τον στόχο της, αλλά και τα 50.000 δολάρια που είχε καταθέσει ο ίδιος ο Μπίμπερ. Στις 25 Ιουλίου, μετά την κηδεία, η μητέρα της έγραψε ένα ευχαριστήριο ποστ: «Ξέρω πως η Ρέιτσελ χαμογελάει!».

Μακάρι να γελούσε με τον τρόπο που σκέπτονται οι ενήλικοι, με τους μηχανισμούς της μετά θάνατον διασημότητας και με τον μικρό Σάιμον που έστειλε 5 δολάρια – «αν και ήθελα να δώσω περισσότερα, αλλά είμαι μόνον 8 ετών και αυτό είναι το εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι μου». Ή και με τον κυνισμό μας, που θα κάνει κάποιους να πουν πως ήταν… η νταλίκα.

Αν δεν σκοτωνόταν εκείνο το Σάββατο του Ιουλίου στον αυτοκινητόδρομο από μια νταλίκα που έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο με το οποίο ταξίδευε η Ρέιτσελ με την οικογένειά της, τραυματίζοντας θανάσιμα μόνον εκείνη, ίσως κανείς να μη μάθαινε για την παράξενη γιορτή των γενεθλίων ενός κοριτσιού από την περιφέρεια του Σιάτλ.

Τα χρήματα που συγκέντρωνε για να ανοίξουν πηγάδια στο Κονγκό ή το Μπανγκλαντές θα είχαν μείνει στα 280 και δεν θα είχαν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο δολάρια. Ο Κριστόφ δεν θα είχε γράψει το εμπνευσμένο άρθρο του, στο οποίο αναγορεύει την Ρέιτσελ σε θετικό σύμβολο της πιο νέας γενιάς. Αν δεν ήταν εκείνη η νταλίκα, η Ρέιτσελ θα είχε βάλει μπροστά το νέο της σχέδιο έτοιμη να κόβει τις μπούκλες της ξανά και ξανά.

Πηγή http://www.komonews.com

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: